En, went het al?

Onderstaand verhaal heb ik in eerste instantie opgeschreven als persoonlijke verwerking, maar Ruben vond het goed dat ik dit ook eens zou delen met jullie. Dit zijn de teleurstellende momenten van ons werk en bij periodes zijn die teleurstellende momenten groter dan de blijdschap momenten. Iets wat niet altijd makkelijk is voor Ruben en mij. Bid vooral voor ons, om hier goed mee om te gaan.

Mensen vragen vaak aan mij of ik al gewend ben in Roemenië. Ik vertel dan dat ik goed kan wennen in Roemenië. Dat ik Nederland als land niet mis, maar dat het de familie en vrienden zijn die ik mis. Mensen vragen ook altijd naar het eten in Roemenië. ¨Kun je dan wel normaal eten daar?¨ Ja hoor, hier hebben ze ook gewoon supermarkten waar je zelf maaltijden kunt samenstellen. We eten echt niet elke avond typisch Roemeense gerechten. In tegendeel! Een typisch Nederlands stamppotje gaat er hier goed in. Oké, bij Ruben misschien iets minder goed dan bij mij, maar dat is een smaakverschil. Toch is er iets waar ik nooit aan zou kunnen wennen hier in Roemenië.  En dat zijn de ¨trouwgewoontes¨ binnen de Roma cultuur.

Afgelopen week (geschreven op 21 december 2017) vierden we kerst met de kinderen van het bijles programma. Ons grote doel was om dé boodschap van het kerstverhaal over te brengen. Dit hebben we gedaan door middel van een film over de geboorte van Jezus en daarna hebben we hier over doorgepraat en als verwerking een ster gemaakt. Maar toch klopte er iets niet. Een jongen, David* was er niet! Deze jongen (14 jaar) was zo trouw als een hond en had nog geen één keer het programma gemist. Waar was hij toch? De andere kinderen vertellen dat hij ook niet op school was. En aarzelend vertellen ze erachteraan dat hij getrouwd is, dat hij een vrouw heeft van 14 jaar. Ruben vertaalt het nog eens voor mij alsof ik nog niet begreep hoe de vork in de steel zit. Mijn hart schreeuwt! Ik voel dat ik moet huilen, maar ik voel ook dat ik professioneel moet blijven en ik wil niet dat mijn gevoelens het prachtige doel van onze kerstviering in de weg zitten. De knop gaat om en we hebben prachtige kerstvieringen gehad met de kinderen!

David is een nachtje weg geweest met zijn vrouw en is nu volgens de Roma cultuur getrouwd. Twee kinderen die nu samen een leven gaan opbouwen. Ze gaan niet meer naar school. Nee, ze moeten werken en het huishouden doen om samen te overleven. David die vorige week zo blij als een kind was met zijn spinner die hij na een paar maanden sparen kon kopen bij ons. David die nog maar sinds een jaar de kleuren en vormen kent. Maar ook David op wie we zo trots zijn dat hij zulke grote sprongen maakte tijdens het bijlesprogramma! David is nu getrouwd en loopt misschien over een jaar wel met een baby op de arm. Ik wil er niet eens over nadenken.

Als ik ´s avonds thuis komt, mag er een traantje gelaten worden. Hier hoef ik niet professioneel meer te zijn. Want buiten dat ik leerkracht en hulpverlener ben, ben ik ook maar gewoon een mens. Een mens van vlees en bloed. Een mens die andere mensen in mijn hart kan sluiten. Als mens lijken dingen zo onbegrijpelijk en moeilijk. Gelukkig is er Iemand die alles begrijpt en de regie in handen heeft. Leg je zorgen bij Hem neer. ¨If God is for us who is be against us¨ (Romeinen 8:9)

Het blijft een lastige vraag of het al went in Roemenië. Aan de ene kant voel ik me als een vis in het water hier, maar aan de andere kant kunnen verschillen en emoties enorm in de weg liggen. Ik heb hier misschien meer tijd voor nodig om het te verwerken dan een andere missionaris. Maar oh, wat groeit mijn wilskracht en motivatie hier enorm door om te vechten voor deze mensen!

* Ivm privacy heb ik voor een andere naam gekozen.

En, went het al?

Geef een reactie